فروغ در دیماه سال ۱۳۱۳ در محلۀ امیریۀ تهران پا به عرصۀ وجود نهاد پدرش محمد فرخ زاد یک نظامی سختگیر بود و مادرش زنی ساده و خوش باور. او فرزند چهارم یک خانوادۀ نه نفری بود
چهار برادر به نامهای امیر مسعود، مهرداد و فریدون و دو خواهر به نامهای پوران و گلوریا
پس از اتمام دوران دبستان به دبیرستان خسروخاور رفت. در همین زمان تحت تاثیر پدرش که علاقمند به شعر و ادبیات بود. کم کم به شعر روی آورد. و دیری نپائید که خود نیز به سرودن پرداخت. خودش می گوید که " در سیزده چهارده سالگی خیلی غزل می ساختم ولی هیچگاه آنها را به چاپ نرساندم. "
در سال ۱۳۲۹ در حالی که ۱٦ سال بیشتر نداشت با نوۀ خالۀ مادرش پرویز شاپور که ۱٥ سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد. این عشق و ازدواج ناگهانی بخاطر نیاز فروغ به محبت و مهربانی بود. چیزی که در خانۀ پدری نیافته بود. پس از پایان کلاس سوم دبیرستان به هنرستان بانوان می رود و به آموختن خیاطی و نقاشی می پردازد. از ادامه تحصیلاتش اطلاعاتی در دست نیست.

در کلبه تنهایی من چیزی جز انتظار نیست . دیوار های کلبه ام دیگر واژه های انتظار را خوب نمی فهمند . پنجره کلبه ام به روح پاییزی عادت کرده است و می داند ، از اشکهایم می فهمد که انتظارم برای کیست . نیلوفر های کنار پنجره ام برای آمدنت دست دعا بلند کرده اند . کبوتر سفید بام کلبه ام می داند انتظار تو را می کشم . می رود تا شاید خبری را برایم بیاورد ولی هرگاه باز می گردد در چشمانش سنگینی غمی را حس می کنم ، چیزی نمی گوید و پر می کشد . می داند اگر بگوید خبری از مسافر تو نبود اشک هایم سرازیر می شوند . من به شقایق هایم آب نمی دهم آنها با اشکهایم پرورش یافتند .

آسمان را خبر کردم که هرگاه پرتو های عشقت را به من تابیدی آفتابی شود ولی سالهاست که آسمان دهکده ام ابری است و می بارد . ای بهاز زندگیم ! بیا ، بیا تا پنجره ام از من خسته نشده ، بیا تا گلهایم با من قهر نکرده اند . بیا تا کبوترم حرفی برای گفتن داشته باشد ، بیا تا آسمانم آفتابی باشد ، بیا و به این انتظار پایان ده .

***

ازاین روزها متنفرم.چرا که حس میکنم این روزهای پایانی ست .دلم در حسرت دیدار دوباره ات می گذرد.چشمانم اشکبار تر از همیشه از ثانیه ها ایراد میگیرد.

اندوه نبو دنت را چگونه سرایم تو ای تنها صدادر خلوت خاموش دلم.شقایق دلم اشفته تر از همیشه به لبخند نسیم بی اعتنایی می کند .تنهایی سراغ خانه ام را می گیردو دلتنگی چون پیچکی. لجوجانه از دیوار خانه ی دلم بالا می رود.

اینک محراب ابروانت کجاست تا نگاهم در انجا نماز عشق بخواند.بغض غروب دیگر بار کوچه کوچه های سینه ی تنگم را می پیماید.وچهرهام دیگر بار با باران اشکهایم سیراب می شود.

به بهانه ی صفا دادن رویاهای خزان روحم بار سفر را به امید خلاصی از دلتنگی می بندم ولی سنگ یاد تو لحظه های شیشه ایم را در هم می شکند.......

***

کاش می دانستی :

که درون قلبم

خانه ای داری تو

که همیشه ان را با شفق می شویم

و به ان می گویم

که تویی مونس شبهای دلم. . . . . .

***

مثل یک خواب مثل یک رویا در چشمان شبم پر شده ای ، لحظه

 خواب رسیده ، لحظه طلوع مهتاب و لحظه غروب سرخ خورشید .

می خوابم و در رویای خیس خواب تو را می بینم . مثل شبها ، مثل 

تمام آرزوها ، خواهش دستان تمنا به سوی تو ، ریزش باران عشق

بر سر سرما ، گریز کینه و نفرت از درون قلبها ، مهمانی نور و آیینه

درون کوچه های احساس ، چه خواب شیرینی . من و تو در میان باغ

عشق ، ای کاش سحر نمی شد ، ای کاش قناری در قفس از فرط

تنهایی آواز نمی خواند ، ای کاش افتاب دیروز تلخ ، طلوع نمی کرد و

ای کاش هرگز از خواب بیدار نمی شدم . تو تمام رویای شبهای بی

خوابی منی .

شرمنده از اینکه براتون مطالب نذاشتم.آخه امتحان میان ترمم شروع شده.ولی در عوض کلی عکس های قشنگ گذاشتم.امیدوارم که خوشتون ا ومده باشه. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                            ***

                                                    نمی خواهم به جز من دوستدار ديگری باشی

          سريع اين نگاه رو بشكن.فاصله سزاي ما نيست. آخه واسه هميشه

                    اين جدايي  حق ما نيست.من با بودن تو آرزومه

                          حتي واسه يه لحظه مي ميرم بي تووووو.

       نوشتن من يه بهونست يه شعرعاشقونست  من برا ت ترانه مي گم  تا بدوني كه  

               باهاتم. تو خود دليل بودنم بي تو شب سحر نميشه .مي ميرم بي تو.

          من عشقت رو به همه دنيا نمي دم. حتي يادت رو به كوه و دريا نمي دم.

 با تو مي مونم واسه هميشه.اگه دنيا بخواد من و تو تنها بمونيم واست مي ميرم جواب 

                                دنيا رو مي دم. با تو مي مونم واسه هميشه

خاطرات تو رو چه خوب چه بد هك مي كنم  توي تنهايي هام فقط به تو فكر مي كنم.

                                         باتو مي مونمن واسه هميشه.

***

اندکی صبر سحر نزديک است

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پايي خسته
تيرگی هست و چراغی مرده
می کنم تنها از جاده عبور
دور ماندند زمن آدمها
سايه ای از سر ديوار گذشت
غمی افزود مرا بر غمها
فکر تاريکی و اين ويرانی
بی خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز کند پنهانی
* * *
نيست رنگی که بگويد با من
اندکی صبر سحر نزديک است
هر دم اين بانگ بر آرم از دل
وای اين شب چقدر تاريک است
* * *
خنده ای کو که به دل انگيزم
قطره ای کو که به دريا ريزم
صخره ای کو که بدان آويزم
مثل اينست که شب نمناک است 
ديگران را هم غم هست به دل
غم من ليک غمی غمناک است
* * *
هر دم اين بانگ بر آرم از دل
وای اين شب چقدر تاريك است
اندکی صبر سحر نزديک است 

***

آيينه پرسيد که چرا دير کرده است؟ نکند دل ديگري او را اسير کرده است؟ خنديدم و گفتم: او فقط اسير من است ، تنها دقايقي چند تأخير کرده است. گفتم: امروز هوا سرد بوده است، شايد موعد قرار تغيير کرده است. آيينه به سادگيم خنديد و گفت: احساس پاک، تو را زنجير کرده است. گفتم: از عشق من چنين سخن مگوي. گفت: خوابي، سال‌ها دير کرده است. در آيينه به خود نگاه مي‌کنم،آه! عشق تو، عجيب مرا پير کرده است. راست گفت آيينه که منتظر نباش او براي هميشه دير کرده است

***

 فراموشـــی به این آسونیا نیست

   امید من دلم از تو جـــــدا نیســت

    می خوام تو یاد من عشقت بمیره

     ولی ازقـلب من مهرت رها نیست  

    دارم آتـیش می گـیرم از جــدایی 

     ولی هیشکی به فکر قلب ما نیست

  خــــدایا پس مــیون ایـن همه دل

   چـرا حتی یکی شون با وفا نیست

     همه دنــیا می دونن ایـن حــدیثو 

   کـه آرامــش برای عاشــقا نیست

***

بدون تو این زندگی را نمیخواهم ، بعد از تو عاشقی را بی معنا می دانم

گفته بودم که تو اولین و آخرینی ، ای سرآغازم من پایان را نمیخواهم 

می دانی که چقدر دوستت دارم؟ بدان و باور داشته باش که یک دنیا دوستت دارم 

این حرفهایم شعار نیست ، دل می گوید و من نیز حرف دلم را مینویسم 

بدون تو این دنیا را نمیخواهم ای دنیای من 

حالا که آمدی و مرا عاشق خودت کردی ، رهایم نکن 

حالا که این قلب مرا از عشقت شعله ور کردی ، آب سرد بر روی آن نریز و مرا 

 
ناامید به فرداهایم نکن 

بدون تو این زندگی را نمیخواهم ، باور داشته باش که جز تو کسی را نمیخواهم

تو را میخواهم و آن دستان مهربانت ، در کنار تو بودن را میخواهم و نگاه به آن 

 
چشمان زیبایت ، جدایی و نفرت را نمیخواهم 

بدون تو شوقی برای نفس کشیدن ندارم ، تو همنفس منی ، بی تو حسی برای تنها 

 نفس کشیدن ندارم 

ستاره های آسمان شاهد دو چشم خیسم هستند ، دو چشمی که از دلتنگی تو لحظه

 
 به لحظه خیس است ! بدون تو ستاره های آسمان باید به عزای چشمانم بنشینند 

 
بدون تو زیبایی های این دنیا را نمیخواهم ، دریا و نم نم باران را نمیخواهم  

دریا را میخواهم آن لحظه که تو در کنارم باشی و دستت درون دستهایم باشد 

باران را آن لحظه میخواهم که هر دو با هم خیس خیس بدون هیچ چتر و

سرپناهی  

زیر آن قدم بزنیم! بدون تو این زندگی را نمیخواهم ، باورش سخت است اما  

من تنها تو را میخواهم

***

    تو یعنی:

    تو یعنی گونه های غنچه ای را به رسم مهربانی ناز کردن
    تو یعنی کوچه باغ آرزو رابه روی گام یاسی باز کردن
    تو یعنی وسعت معصوم دل را به معنای شکفتن هدیه دادن
    تو یعنی بوته ای از رازقی را  میان حجم گلدانی نهادن
    تو یعنی جستجوی آبی عشق تو یعنی فصل پک پونه بودن 

    تو یعنی قصه شوق کبوتر تو یعنی لذت سبز شکفتن
    تو یعنی با تواضع راز دل را به یک نیلوفر بی کینه گفتن
    تو یعنی وسعتی تا بی نهایت تو یعنی نغمه موزون باران
    تو یعنی تا ابد ایینه بودن برای خاطر دلهای یاران
    تو یعنی در حضور نیلی صبح گلی را به بهار دل سپردن
    تو یعنی ارغوانی گشتن و بعد هزاران دست تنها را فشردن
    تو یعنی مثل شبنم عاشقانه گلوی یاس ها را تازه کردن
    تو یعنی حجم رویای گلی را میان کهکشان اندازه کردن
    تو یعنی پونه را زیر باران میان کهکشان اندازه کردن
    تو یعنی بی ریا چون یاس بودن و یا به شهر شبنم ها رسیدن
    تو یعنی انتظار غنچه ها را میان شهر رویا خواب کردن
    تو یعنی غصه های زرد دل را به رنگ نقره مهتاب کردن
    تو یعنی در سحرگاهی طلایی به یک احساس تشنه آب دادن
    تو یعنی نسترن های وفا را به رسم مهربانی تاب دادن 
    تو یعنی غربت یک اطلسی را ز شوق آرزو سرشار کردن
    تو یعنی با طلوع آبی مهرصبور و شوق آرزو سرشار کردن
    تو را آن قدر در دل می سرایمکه دل یعنی ترا زیبا سرودن فدای تو شقایق احساس
    و رویای بی آغاز سرودن 

                                                                  ***

                                ***
 

                              اگه می دونستی چقدر تنهام همیشه برام اشک می ریختی

                    اگه می دونستی همیشه اشک می ریزم هیچوقت تنهام نمیذاشتی

***

تو را براي تو دوست دارم و زندگي را براي نفس هاي تو

اي کاش مي توانستم باران باشم تا تمام غمهاي دلت را بشويم

اي کاش مي توانستم ابر باشم تا سايه باني از محبت برويت مي گسترانيدم

اي کاش مي توانستم اشک باشم تا هر گاه که آسمان چشمش ابري مي شد باريدن مي گرفت

اي کاش مي توانستم خنده باشم تا روي لبانت بنشينم و غنچه بسته لبانت را بگشايم

اي کاش مي توانستم  پرنده باشم  و تا دور دست ها به کنار تو پرواز مي کردم

و اي کاش سايه بودم تا نزديک ترين کس به تو مي شدم

آري اي کاش سايه بودم تا هميشه و همه جا همراه و همقدم با تو بودم

اين رو بدان که يه عاشق هيچ موقع آبرو نداره ..

بدان عاشق به اميد عشقش زندست ..

بدان يه عاشق ... عاشق کشي بلد نيست ..

بدان يه عاشق هرگز دروغ نميگه . مخصوصا به عشقش ..

اگه عشقت رو دوست داري هرگز بهش دروغ نگو ..

خجالت و غرور رو بگذار کنار ..

اگه دوستش داري بهش بگو به ساده ترين شکل ممکن ..

***

         یادته از من پرسیدی عشق رو چی معنی می کنی؟

    عشق زیباست. زیباتر از آنچه که تو میدانی. زیباتر از آنچه که من میدانم.

    عشق تصور معشوق است در ذهن عاشق.

    عشق پیوندی از جدایی هاست.

    عشق معنی نگاه های پرشور است.

    عشق تفسیر وجود قلبی پر تپش است.

    عشق فریادی در سکوت دلهاست.

    عشق پنجره ای به دریای محبت است.

    عشق حریری از دلتنگیست که قلب را میوشاند.

    عشق جاده ای است که قلبها را به هم پیوند میدهد.

    عشق رنگی است که خانه ی متروک دل ما را صفا میدهد.

    عشق بارانیست بر کویر تنهایی ما.

    عشق در همه جا هست. میتوان احساسش کرد.

     عشق یعنی تو. عشق یعنی من...

***

عاشقي يعني ساعت ها ايستادن زير برف و بارون و آفتاب براي ديدن معشوق... عاشقي يعني ماه ها مست ديدار بودن... عاشقي يعني خريدن يه لحظه ناز نگاه معشوق ...عاشقي يعني يه نامه براي معشوق كه تو دل سياه شب از سپيدي فردا ميگه ...عاشقي يعني بو كشيدن دست خط معشوق... عاشقي يعني گريه كردن...گريه كردن...گريه كردن ...عاشقي يعني بارها خواب معشوق رو ديدن ...عاشقي يعني هر كجا به ياد معشوق بودن ...عاشقي يعني غرق لذت شدن حتي از صداي نفس هاي معشوق ...عاشقي یعنی...

***

  بیا جهان را قسمت بکنیم آسمون ماله تو ابراش واسه من دریا ماله تو 

نمی تونم اون چیزی که تو دلم داره میگذره رو بهت بگم.می دونی چرا؟چون نمی تونم کلمات رو کنار هم بزارم تا اون حسم رو برای تو تعریف کنم.چون حرف های من این واژه ها نیست.

من یه آدم مرده بودم.آره مرده ای که فقط نفس می کشید  زندگی نمی کرد برای زنده موندن.زندگی می کرد برای مردن.به امید روزی که دیگه نباشه. ولی با اومدن تو این مرده دوباره جون گرفته.

داره یه روزنه ای برای بودنش می بینه.اون هم با تو.

می خوام یه چیزی رو بهت بگم و نمی خوام از حرفم ناراحت بشی.نمی دونم چه جوری بگم.راستش رو بخوای میخوام بهت بگم اگه دوست داشتنت  از ته دله وفقط برای منه بهم بگو دوستت دارم.

خودت که می دونی این روزا همه از پشت یه نقاب باهم حرف می زنن.این ها رو نشد بهت بگم به خاطر همین اومدم تو وبلاگ برات نوشتم.

این جمله دوستت دارم خیلی معنی ها داره.خیلی وزنش سنگینه.مرد می خواد که این جمله همیشه رو لباش و تو دلش باشه و تکرار کنه برای یک نفر.برای کسی که واقعا دوستش داری ودوستت داره.

می خوام بهت بگم اگه واقعا دوستم داری اگه واقعا از ته دلت من رو می خوای و بدون اون نقاب با من حرف می زنی و بهم می گی دوستت دارم :

                                                                این رو بدون تا آخر عمرم باهات می مونم.

                                                                          فقط بهم پایبند ووفادرا باش

                                                                                                            همین.

                                                               ***

                            ساده است ستایش گلی ،

                                                      چیدنش،

                                                      و از یاد برن که آبش باید داد.

روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو :                                                                                                                                                                       
جز تو دلش را به هيچ کس امانت نداد                                                                          

هرگز خيانتي به دستان تو نکرد                                                  

هرگز نگاه پاک و زلال تو را ؛                             
با هيچ چشم سياه مستي عوض نکرد

تا آخرين نفس ؛

در انتظار ديدن رويت نشسته بود .

***

من ميميرم ... اما مرگ من ، مرگ زندگی من

 نيست! مرگ من ، انتقامی است که زندگی من

 ، از جعل کننده ی نام خودش می گيرد؟. من

ميميرم تا زندگی زير دست و پای مرگ

 نميرد!... مرگ من، عصيان يک زندگی است که

 نمی خواهد بميرد...!

 ***

وقتی تو نباشی دقیقه ها مرا دوست ندارند و جاده فراموشم میکند .

وقتی تو نباشی ماه از آسمانم کوچ میکند و ستاره ای کلبه تاریک قلبم را روشن نمی کند.

وقتی تو نباشی انتظار بی معناست و سکوت درد مرا نمی فهمد و واژه هایم به پیشواز مرگ احساس می روند و شعرم اشتیا ق بهار را ندارد .

اگر تو نباشی دیگر مهربانی معنا ندارد و صبح ترانه تازه ای نیست و شب هایم همسفر رویا های از یاد رفته می شوند .

گریه لحظه هایم را پر می کند و پاییز به دنبال دستهایم میگردد .

وقتی تو نباشی خیابانها دیگر بدرقه ام نمی کنند و غربت لابه لای ثانیه هایم سایه می اندازد

احساسم در خیابان های دلهره پرسه می ز ند و هر عابری خاطره تو را برایم می آورد . 

. پس بهتر است من هم نباشم.

***

گرچه دل كندن از تو آسان نيست كه برايم به مرگ هم شايد ...

می روم گم شوم در انبوه خاطراتی كه بعد ِتو بايد ...

بعد از اين استکان زهرآلود ، چون پروانه به خواب خواهم رفت

جای قند و نبات، عزراييل بر سرم گرد مرگ می سايد

آرزوهای كوچكم را حيف می برم با خودم به گور اما

آرزو می كنم تو خوش باشی ، حسرتت بر غمم می افزايد

مجلس ختم من كه می آيی ، يك لباس سفيد بر تن كن

بارها گفته ام به تو عزيزم ! رنگ مشكی به تو نمی آيد

***

   اگرزندگی مرگ است و مرگ هم زندگی

    پس درود بر مرگ و مرگ بر زندگی  

    من به مردن راضیم ,لیکن نمی آید اجل

  ***

   بخون و كمي با من همدردي كن.اين حرف دل منه.

مي خوام داد بزنم ولي صدام در نمياد.مي خوام گريه كنم ولي دريغ از يه قطره اشك.مي خوام از اين دنياي پوچ فرار كنم ولي انگار من رو بستن به اين دنيا.هر كاري مي كنم كه هر چي بين خودم واين دنياي لعنتي هست تموم بشه ولي نميشه.نمي دونم چي كار كنم.

آخه چند روزه دلم خيلي گرفته.خودت هم كه مي دوني وقتي دل آدم بگيره چه حالي ميشه.ديگه دارم كم كم ديونه مي شم.ديگه كم كم دارم مي برم.آره بزار بگن من كم آوردم.بزار بگن نتونستم.آخه مي دوني طاقت ديدن جاي خالي تو رو ندارم.مي دونم تو دلت در مورد من چي فكر ميكني .ولي ديگه برام مهم نيست.من از خودم گذشتم.آره قيد خودم رو زدم.بهت گفتم بدوني من از خودم بي نياز شدم.ديگه به خودم نياز ندارم.مي خوام خودم رو بسپرم دست روزگار دزد.مي خام ببينم زورش به من هم مي رسه كه من رو با خودش ببره .روزگاري كه اين همه ادعا داره.روزگاري كه گنده تر از من رو از پا در آورده.مي خوام من رو هم با خودش ببره.تا ديگه تو اين دزد بازار نباشم.تا ديگه حرف دروغ رو از روي زبون كسي كه مثلا دوستم داره رو نشونم.آره مي خوام برم اين بار هم تصميمم جديه.ديگه نمي تونم ادامه بدم.شماهايي كه داريد اين متن رو مي خونيد.يه روز تو همين وبلاگ خبر مرگ من رو مي شنويد.بهتون مي گن كه هومن رفت.ولي نوشته هاش هست.شما من رو نمي شناسين كه براي من اشك بريزين.نه گريه نكنيد.

مي دونيد چي كار كنيد؟وقتي دوتا كه باهم يكي شديد وقتي كه از روي زبون هر دوتاتون دوستت دارم اومد بيرون وقتي كه حاضر شديد براي هم بميريد وقتي كه تصميم گرفتيد طرفتون رو بازيچه قرار نديد وقتي كه هوس رو كنار گذاشتيد براي هم مونديد اون موقع گريه شوق خودتون رو از چشم هاي نازتون جاري كنيد.

من نميتونم ببينم كه بازيچه دست كسي بودم.نمي تونم ببينم كه كسي كه بخاطرش مي مردم كسي كه به خاطرش شبها براش گريه مي كردم و دعا مي كردم  بهم خيانت بكنه.

                                                                      پس بهتره نباشم

                                                                 ***

روزی که می گفتی من با تو میمانم.. روزی که دانستی من بی تو میمیرم .روزی که با عشقت بستی به زنجیرم بازنده من بودم. این بوده تقدیرم .خوش باوری بودم پیش نگاه تو هر دم ز چشمانت خواندم کلامی نو.

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم در قبله گاه عشق بودی تو معبودم آرام و آهسته در خواب خوش بودی یک لحظه من بی تو ....

  من با نفس هایت نام تو رو خواندم.

عشق تو چون برگی در دست طوفان بود دل کندن و رفتن پیش تو آسان بود .روزی که گفتی دیگر نمی مانم گفتم که می میرم گفتی که می دانم...

باور نمی کردم هر گز جدایی را آن آمدن با عشق این بی وفایی را.

                                           عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

                                                       ***

           آری مرگ آخر زندگی من است. 

                          می دانم

                                                      ***